اختلاف اندازه در یک تخته روغن تنها بر اساس قطر شافت انتخاب نمیشود. بلکه این مقدار توسط رابطهای بین لبه آببند، شافت، ماده آببندی، نیروی فنر، سرعت عملیاتی، دما و سایر شرایط کاری تعیین میگردد. در آببندهای چرخشی شافت، اختلاف اندازه فشار تماس شعاعی را در محل تماس لبه و شافت ایجاد میکند؛ بنابراین مقدار آن تأثیر مستقیمی بر رفتار آببندی دارد.
روشی مفید برای درک این مسئله، تصور آنچه هنگام نصب آببند رخ میدهد است. لبهٔ آببند با قطر داخلی کوچکتر از قطر شفت ساخته میشود. پس از نصب، لبه دور شفت کشیده شده و بهگونهای تغییر شکل مییابد که با سطح چرخان تماس پیدا کند. این تفاوت، به نیروی شعاعی آببندی کمک میکند. تحقیقات انجامشده دربارهٔ آببندهای شعاعی لبهدار نیز این تفاوت بین قطر لبه و قطر شفت را بههمراه نیروی فنر و هندسهٔ لبه، بهعنوان یک پارامتر مهم تداخلی در نظر میگیرند.
سرعت شفت یکی از عوامل اصلی در نظر گرفتهشده است. در سرعتهای چرخشی بالاتر، اصطکاک در لبهٔ آببند گرمای بیشتری تولید میکند. اگر تداخل فشار تماس بیش از حد ایجاد کند، اصطکاک اضافی میتواند دمای نقطهٔ تماس آببند را افزایش دهد. این امر میتواند پیرشدن و سایش لاستیک را تسریع کند. بنابراین، اطلاعات انتخاب آببند شانفنگ سرعت، دما، روغنکار و فشار را بهصورت همزمان و نه بهصورت جداگانه و مستقل از یکدیگر بررسی میکند.
مادهٔ آببندیکننده نیز محدودهٔ مناسب تداخل را تغییر میدهد. الاستومرهاي مختلف داراي مدول، کشسانی و مقاومت متفاوت در برابر دما، روغن روانکننده و پیرشدن هستند. طراحياي که با يک ترکيب لاستيکي خاص بهخوبي کار ميکند، بهطور خودکار قابل انتقال به مادهاي ديگر نيست. سختي ماده بر ميزان نيروي شعاعي ايجادشده پس از نصب لبهٔ آببند بر محور تأثير ميگذارد.
نيروي فنر و هندسهٔ لبه نيز بايد در نظر گرفته شوند. در آببند روغن فنردار، نيروي شعاعي ازپيش طراحيشدهاي بر لبهٔ آببند اعمال ميشود. بنابراين تداخل و نيروي فنر با هم و نه بهصورت مستقل عمل ميکنند. زاويهٔ لبه، هندسهٔ بخش انعطافپذير و محل قرارگيري فنر، توزيع فشار تماس را تحت تأثير قرار ميدهند. شانفِنگ اين ويژگيها را بهعنوان بخشي از تعادلي توصيف ميکند که براي حصول تماس مناسبي بين لبه و محور لازم است.

محیط عملیاتی واقعی لایهای دیگر اضافه میکند. تفاوت فشار، ویسکوزیته روانکننده، پرداخت سطح شافت، خروج از مرکز و عدم همترازی میتوانند همهی آنها شرایط کار لب را تغییر دهند. برای مثال، شافتی با انحراف بیش از حد میتواند باعث شود لب بهطور مکرر از سطح شافت دور شده و دوباره به آن بازگردد. افزایش تداخل بهتنهایی لزوماً آن مشکل را حل نمیکند.
بههمین دلیل تداخل در آببند روغن باید بهعنوان یک پارامتر طراحیشده و نه صرفاً یک مقدار «سفتی» در نظر گرفته شود. مقدار صحیح باید تماس کافی برای آببندی فراهم کند، در عین حال اصطکاک، گرما و سایش را در محدودهی قابل قبولی نگه دارد. بنابراین، یک طراحی خوب آببند روغن تعادلی بین فشار تماس و شرایط عملیاتی است، نه تلاشی برای بیشینهکردن نیروی شعاعی.