مهر و موم ایستا و پویا عمدتاً از نظر وجود یا عدم وجود حرکت نسبی بین سطوح مهر و موم متفاوتاند. مهر و موم ایستا بین قطعاتی که نسبت به یکدیگر ساکن باقی میمانند، عمل میکند؛ در حالی که مهر و موم پویا برای حفظ آببندی در شرایطی طراحی شده است که یکی از قطعات نسبت به دیگری حرکت میکند. این تفاوت ظاهراً ساده است، اما بر نحوهٔ طراحی و انتخاب مهر و موم تأثیر میگذارد.
واشری بین دو فلنج ساکن، نمونهای رایج از مهر و موم ایستا است. پس از محکمشدن قطعات، سطوح مهر و موم معمولاً در حین کار لغزش نسبی ندارند. یک O-ring که بین پوستهٔ ساکن و درپوش نصب شده باشد، نیز میتواند به همین شکل عمل کند. توانایی آببندی آن عمدتاً از تغییر شکل کشسانی لاستیک و فشار تماس ایجادشده در داخل شیار ناشی میشود. از آنجا که تماس لغزشی پیوستهای تقریباً یا اصلاً وجود ندارد، اصطکاک و سایش معمولاً مسائل اصلی محسوب نمیشوند.
درزبندی پویا نیازمند شرایط سختتری است، زیرا سطح درزبندی در معرض حرکت قرار دارد. نمونهای رایج، درزبند روغن است که دور محوری در حال چرخش نصب میشود. این محور بهصورت مداوم میچرخد، درحالیکه بدنهٔ درزبند در پوشش ثابت باقی میماند. بنابراین لبهٔ درزبند باید تماس خود را با محور حفظ کند و همزمان اجازهٔ حرکت نسبی کنترلشده را بدهد. درزبندهای شعاعی محور بهطور خاص برای این نوع شرایط طراحی شدهاند؛ عواملی مانند سرعت محور، دما، روغنکار، اختلاف فشار و انحراف محور بر عملکرد آنها تأثیر میگذارند.
نکتهٔ مهم این است که درزبند پویا را نمیتوان صرفاً بهعنوان یک درزبند ایستا با تماس سفتتر در نظر گرفت. وقتی لبهٔ درزبند به محور متحرک فشار وارد میکند، اصطکاک ایجاد میشود و گرما تولید میشود. اگر فشار تماس بیش از حد باشد، اصطکاک و دما افزایش یافته و ممکن است سایش را تسریع کند. در عین حال، فشار تماس نباید بسیار کم باشد، زیرا در این صورت درزبند ممکن است توانایی حفظ سطح درزبندی پایدار را از دست بدهد.
روانکاری نیز در آببندی پویا بسیار مهمتر میشود. یک آببند روغن طراحیشده بهدرستی معمولاً به تماس کاملاً خشک بین لبه و شفت متکی نیست. لایهای بسیار نازک از روانکننده در سطح تماس وجود دارد و هندسهٔ لبه به حفظ تعادل بین نگهداری مایع و نشت کنترلشده کمک میکند. اسکااف یادآور میشود که وضعیت سطح شفت، سرعت، روانکاری و تولید گرما همه بر این موضوع تأثیر میگذارند. درزگیر شفت شعاعی عملکرد.

همچنین تفاوتی در نحوهٔ پرداخت سطوح آببندی وجود دارد. آببندی ایستا اغلب میتواند شرایط تماس نسبتاً سادهای را تحمل کند، زیرا هیچ لغزش پیوستهای رخ نمیدهد. اما سطح آببندی پویا باید برای حرکتهای مکرر مناسب باشد. سختی شفت، صافی سطح، عدم تراز بودن و هممحوری همه میتوانند بر سایش لبه و نشت تأثیر بگذارند.
پس سادهترین راه برای درک تفاوت این است: آببندی ایستا عمدتاً نشت بین قطعات ساکن را کنترل میکند، درحالیکه آببندی پویا باید نشت را در حین تحمل حرکت کنترل کند. به همین دلیل، یک حلقه O شکل که بهعنوان آببندی ایستا استفاده میشود و یک آببندی روغنی برای محور چرخان را نمیتوان با دقیقاً همان معیارهای طراحی ارزیابی کرد، حتی اگر هر دو قصد جلوگیری از جابهجایی ناخواسته سیال را داشته باشند.