Statische en dynamische afdichting verschillen voornamelijk in het al dan niet aanwezig zijn van relatieve beweging tussen de afdichtende oppervlakken. Een statische afdichting werkt tussen onderdelen die ten opzichte van elkaar stationair blijven, terwijl een dynamische afdichting is ontworpen om de afdichting te behouden wanneer één onderdeel tegen een ander onderdeel beweegt. Dit verschil lijkt eenvoudig, maar beïnvloedt sterk hoe de afdichting moet worden ontworpen en gekozen.
Een pakking tussen twee stationaire flenzen is een typisch voorbeeld van statische afdichting. Zodra de onderdelen zijn aangestoken, glijden de afdichtende oppervlakken tijdens bedrijf doorgaans niet tegen elkaar. Een O-ring die tussen een stationaire behuizing en een deksel is geïnstalleerd, kan op dezelfde manier functioneren. De afdichtingscapaciteit komt voornamelijk voort uit de elastische vervorming van het rubber en de contactdruk die in de groef wordt opgewekt. Aangezien er weinig of geen continue glijdende contacten zijn, zijn wrijving en slijtage doorgaans geen hoofdzorg.
Dynamisch afdichten is veeleisender, omdat de afdichtingsinterface blootstaat aan beweging. Een olieafdichting rond een roterende as is een veelvoorkomend voorbeeld. De as draait voortdurend, terwijl het afdichtingslichaam vast blijft zitten in het behuizing. De afdichtingslip moet daarom contact onderhouden met de as, terwijl tegelijkertijd een gecontroleerde relatieve beweging wordt toegestaan. Radiale asafdichtingen zijn specifiek ontworpen voor dit soort omstandigheden; factoren zoals asomsnelheid, temperatuur, smeermiddel, drukverschil en asonzekerheid beïnvloeden hun prestaties.
Het belangrijke punt is dat een dynamische afdichting niet eenvoudigweg kan worden behandeld als een statische afdichting met strakker contact. Wanneer een afdichtingslip tegen een bewegende as drukt, ontstaat door wrijving warmte. Als de contactdruk te hoog wordt, kunnen wrijving en temperatuur stijgen, wat slijtage kan versnellen. Tegelijkertijd mag de contactdruk niet te laag zijn, want dan kan de afdichting haar vermogen verliezen om een stabiele afdichtingsinterface te handhaven.
Smering wordt ook veel belangrijker bij dynamische afdichting. Een goed ontworpen olieafdichting is doorgaans niet gebaseerd op volledig droog contact tussen de lip en de as. Er bestaat een zeer dun smeringsfilm aan het interface, en de lipvorm helpt het evenwicht te behouden tussen vloeistofretentie en gecontroleerde lekkage. SKF merkt op dat de oppervlaktoestand van de as, de snelheid, de smering en de warmteontwikkeling allemaal invloed hebben op radiale asafdichting prestaties.

Er is ook een verschil in de manier waarop de afdichtende oppervlakken worden bewerkt. Statische afdichting kan vaak relatief eenvoudige contactomstandigheden verdragen, omdat er geen continue glijding plaatsvindt. Een dynamisch afdichtend oppervlak moet echter geschikt zijn voor herhaalde beweging. De hardheid van de as, de oppervlakteafwerking, de speling en de uitlijning kunnen allemaal van invloed zijn op slijtage van de lip en lekkage.
De eenvoudigste manier om het verschil te begrijpen, is als volgt: statische afdichting houdt voornamelijk lekkage tussen stilstaande onderdelen tegen, terwijl dynamische afdichting lekkage moet tegenhouden terwijl beweging wordt toegestaan. Daarom kunnen een O-ring die als statische afdichting wordt gebruikt en een roterende as-olafdichting niet worden beoordeeld aan de hand van precies dezelfde ontwerpcriteria, ook al zijn beide bedoeld om ongewenste vloeistofstroming te voorkomen.